Άσε τα λόγια και σήκω

Από τη Λίνα Γιάνναρου

Η βόλτα είναι για το σκύλο χαρά και απόλαυση. Γιατί εμείς το βλέπουμε σαν υποχρέωση;

Photo courtesy of Shutterstock

Photo courtesy of Shutterstock

of mice and men essay follow url http://owjn.org/50-argumentative-essays-for-sale/ https://www.dimensionsdance.org/pack/1946-over-the-counter-viagra.html http://www.bhcarroll.edu/2019/where-to-buy-cialis-in-lagos/05/ argumentative essay outline examples viagra pfizer uk source link enter site how to write self reflection essay https://www.xpcc.com/global-homework-help/ buy viagra no prescription uk viagra effects recreational follow effects of viagra mixed with cocaine shoplifting essay pay for cialis with paypal https://pvadamh.org/where-can-i-buy-viagra-from/ rackham thesis defense cipro rx for uti buy vermox online uk https://stageone.org/culture-identity-essay/ source viagra how long work l-arginine and cialis source url go Η ώρα είναι εννιά παρά το βράδυ. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει. Ξέρω ότι σε λίγα λεπτά ο Τσίνος θα αρχίσει τα νευρικά πηγαινέλα, «ώρα για βόλτα, άσε την ταινία και πάμε». Καμιά φορά, κάνω ότι κοιμάμαι στον καναπέ, για να κερδίσω λίγο χρόνο. Τότε, ο Τσίνος έρχεται κοντά μου και πλησιάζει τη μουσούδα του στο πρόσωπό μου. Αν καταφέρω να μη γελάσω, τον «έχω». Θα χαλαρώσει για ένα μισαωράκι, πριν αρχίσει να με σκουντάει πάλι. «Βόλτα λέμε!» Το ομολογώ, καμιά φορά βαριέμαι φρικτά να ξεκουνηθώ.

Ωστόσο, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Τις προάλλες η φίλη μου η Χ. παραδεχόταν συνωμοτικά ότι πιάνει τον εαυτό της να βαριέται να παίξει με την κόρη της. «Τι έχω;» αναρωτιόταν. Άρχισα να της εξηγώ ότι το μόνο γιατροσόφι που γνωρίζω για την περίπτωσή μας συνοψίζεται στο «παίξε» – ή τέλος πάντων «βγες βόλτα». Δεν το συνειδητοποιούμε, μα τις περισσότερες φορές διεκπεραιώνουμε τις καθημερινές μικροϋποχρεώσεις σαν να υπερπηδάμε εμπόδια. Είναι ο μόνος τρόπος για να φτάσουμε στο επόμενο «μαξιλαράκι» – στη συνέχεια της ταινίας, στο χάζεμα, στο φαγητό. Έτσι και εγώ όταν έβγαινα βόλτα με το σκύλο. Το μυαλό μου χανόταν, σκεφτόμουν τα «δικά μου», τα της δουλειάς, τι θα απαντήσω στο τάδε mail, πώς θα λύσω το δείνα θέμα. Ήταν μόνο αφότου άρχισα να βγαίνω βόλτα, δηλαδή όντως να «βγαίνω βόλτα», που τα κρούσματα της βαρεμάρας περιορίστηκαν. Προσπαθούσα να μη σκέφτομαι το μετά, ούτε τις δουλειές που άφησα στη μέση, ούτε και τίποτα άλλο, αλλά μόνο τη βόλτα. Να χαζεύω τα δέντρα, τα σπασμένα πλακάκια στο πεζοδρόμιο, το φρεσκοκομμένο γρασίδι, το έντομο που πετάχτηκε μόλις από τον ένα θάμνο στον άλλο. Να μην ανοίγω το κινητό -να μην το παίρνω καν μαζί μου-, να ακούω ήχους και να μυρίζω μυρωδιές. Κυρίως βέβαια να απολαμβάνω τον Τσίνο. Κάπως έτσι, άρχισα και να αλλάζω τη διαδρομή, να βγαίνω από τα όρια του πάρκου, να εξερευνώ νέες γειτονιές. Ποιος να το φανταζόταν ότι υπάρχει παιδική χαρά μετά από αυτήν τη γωνία; Τι ωραίο σπίτι αυτό προς το λόφο. Προσοχή μόνο σ’ εκείνη την αυλή, ο σκύλος δεν αστειεύεται.

Δεν είναι ότι δεν θα με ξαναπιάσετε να δυσανασχετώ που πρέπει να βγάλω βόλτα το σκύλο μου, είναι ότι μπορεί και να με πιάσετε να σιγοτραγουδώ γυρίζοντας.

 

Περισσότερα άρθα από τη στήλη «Πάμε βόλτα;»

Πώς γνώρισα τον Τσίνο

Συνεταιρικός σκύλος

Προστατευόμενο μέλος

Μη με ξυπνάς απ’ τις 6…

Φιλόζωοι δι’ αντιπροσώπου

«Αρσενικό μεν, αλλά…»

 



Σχολιαστε

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*